علایم و نشانه های بیش فعالی یا ADHD

در مقاله قبلی به بیش فعالی یا ADHD چیست؟  پرداختیم ، امروز در وب سایت زندگی سالم سوالات مربوط به علایم و نشانه های بیش فعالی یا ADHD می پردازیم ، همراه ما باشید:

تشخیص اینکه ایا کودک مبتلا به بیش فعالی یا ADHD میباشد یا نه فرایندی با چندین مرحله است. هیچ ازمایش خاص و منفردی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد، و بسیاری از مشکلات دیگر مثل اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب و انواع مشخصی از ناتوانی های یادگیری میتوانند علایم مشابهی داشته باشند.

اگر درمورد اینکه ایا کودکتان ADHD دارد نگران هستید، اولین گام صحبت با پزشک است تا ببیند ایا علایم با تشخیص تناسب دارند یا خیر. متخصصین سلامت روانی مثل روان شناسان یا متخصصین اعصاب و روان یا پزشک اطفال نیز میتوانند این بیماری را تشخیص دهند.

اکادمی متخصصین اطفال امریکا توصیه میکند که پزشک از والدین، معلمین و کسانی که از کودک مراقبت میکنند درباره رفتار وی در موقعیت های مختلف مثل مدرسه، خانه یا در کنار دوستان سوال کنند.

پزشک همچنین باید متوجه شود که ایا کودک شرایط دیگری دارد که با علایم متناسب تر باشد و یا با ADHD همراه باشد.

بیماری بیش فعالی چگونه تشخیص داده میشود؟

پزشکان از گایدلاین های ایین نامه اماری و تشخیصی سازمان روانشناسی امریکا، ویرایش پنجم (DSM-5)، برای تشخیص ADHD استفاده میکنند. این استاندارد های تشخیصی میتواند به تشخیص مطمین تر بیماری کمک کند. همچنین استفاده از استاندارد های مشابه در جوامع میتواند کمک کند تا متوجه شویم چه تعداد کودک مبتلا وجود دارد و جامعه چطور تحت تاثیر این بیماری قرار میگیرد.

در ادامه کرایتریا های تشخیصی ADHD بیان میشوند اما حتما توجه داشته باشید که این موارد فقط برای اطلاعات شما ذکر میشوند و تشخیص و درمان این بیماری حتما باید توسط پزشک اموزش دیده انجام شود.

کرایتریاهای DSM-5 برای بیش فعالی

افراد مبتلا به ADHD الگویی دایمی از بی توجهی و یا بیش فعالی را نشان میدهند که عملکرد فرد را مختل میکند:

  1. بی توجهی: تعداد ۶ و یا بیشتر از این علایم بی توجهی برای کودکان تا سن ۱۶ سال و یا تعداد ۵ و یا بیشتر برای جوانان از سن ۱۷ سال به بالا باید وجود داشته باشد؛ همچنین این علایم باید برای حداقل ۶ماه وجود داشته باشند و با توجه به مرحله رشد نامناسب تلقی شوند:

 

  1. بیش فعالی: تعداد ۶ ویا بیشتر از علایم بیش فعالی برای کودکان زیر سن ۱۶ سال و یا تعداد ۵یا بیشتر برای جوانان ۱۷ سال و بالاتر باید وجود داشته باشد؛ علایم باید به شکل نامناسب برای مرحله رشد به مدت حداقل ۶ماه ادامه داشته باشند:

علاوه بر موارد گفته شده باید شرایط زیر نیز برقرار باشد:

تشخیص بیش فعالی در بزرگسالان

بیش فعالی اغلب تا بزرگسالی ادامه میابد. برای تشخیص بیش فعالی در بزرگسالان و جوانان ۱۷ سال و بزرگتر، فقط ۵ علامت بجای ۶علامت که درمورد کودکان مطرح بود لازم است. علایم ممکن است در سنین بالاتر متفاوت به نظر برسند. برای مثال، در بزرگسالان، بیش فعالی ممکن است به صورت بی قراری شدید یا خسته کردن دیگران با فعالیت های خود بروز کند.

خروج از نسخه موبایل